Aşk ve Gurur

"Kibir ve gururu dize getirebilecek tek gerçektir, aşk."

Jane Austen'nın en muhteşem eserlerinden biri olan günümüzde Aşk ve gurur olarak bilinen eserin asıl adı ise Gurur ve Ön yargıdır

Okuyan ve izleyen herkesi etkisi altına alan Elizabeth ve Darcy aşkı gururları ve ön yargıları ile bizi hapseden bu eser sanki bizi hikayenin içine çekiyordu bizden hayatlarımızdan dersler çıkarmamızı sağlıyordu birazda birini tanımadan nasıl hayat yaşadığını bilmeden nasıl zorlukların üstesinden gelmeye çalıştığını anlamadan

öylece yargılıyoruz dur

Nisan yağmuru bastırmıştı Elizabeth koşarak bir yere sığınır Darcy ise onu takip etmişti ikisi yağmurun altında öylece duruyorlardı birbirlerine bakarak Darcy bütün cesaretini toplayıp gururu ile savaştıktan sonra Elizabeth tüm kalbiyle onu sevdiğini söyler onu kabul etmesini bekler Elizabeth ise ona acı verdiği için özür diler ve onu reddeder Darcy ise nedenini sorar Elizabeth’in ise sebepleri vardır ön yargıları aşkının önüne geçer başkalarından duyduğu kadarıyla Darcy kötü kibirli biri olduğuna inanır Darcy olanları ona mektupla açıklar gerçekte nasıl biri olduğunu

O günden sonra Elizabeth Darcy bir daha asla görmez bir kadının gururu ve ön yargıları bitmek bilmeyen sonu gelmeyen bir okyanusta boğulmak gibiydi ne kadar Darcy özlemiş olsa da gururu çok fazla ağır basıyordu zaman geçiyordu aşkı her geçen gün gururun ve ön yargısının önüne geçmeye başlıyordu artık dayanma gücünü kendinde bulamıyordu bu sefer engelleri önemsemeden Darcy doğru gitmeye karar verir yola çıkar Darcy ise çoktan yola koyulmuştur bile sabaha karşı yeşil vadide karşılaşırlar Darcy ağzından şu kelimeler dökülüverir...

Eğer geçen Nisan’da ki gibi hissediyorsanız, hemen söyleyin. Benim hislerim ve

arzularım değişmedi. Ama ağzınızdan çıkacak tek bir kelime beni ebediyen

susturur. Ama hisleriniz değiştiyse şunu söylemek zorundayım, vücudumu ve

ruhumu büyülediniz, sizi seviyorum. Bugünden sonra bir daha sizden ayrılmak

istemiyorum.”.

O an Elizabeth’in aşkı gururunu ve ön yargıları kırar geçer ve mutluluk onları ele geçirir

Mavi Huydur Bende

Hayat hiç mavi yerinden vurmadı..

çünkü ben maviyi, beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım,

karanlığı görünür kılan bir renktir mavi,

öyle bilirim..

sürükleyendir,bitmeyendir…

mavi olarak anlatmalıyım her şeyi…

kaldırın başınızı gökyüzüne,görmek istediğinizi değil gördüğünüzü söyleyin bana!

yaşamın ta kendisidir mavi..belkide sadece bu yüzden ölmeye değil yaşamaya mahkum edilmiştir..

maviyi soruyordun,

gözlerimden yüzüme yayılan maviyi mi?

bir renk değildir, mavi huydur bende

ve benim yetinmezliğimdir.

ve herkesin yetinmezliğidir.

belki denecektir ki bir süre

ve denenecektir

bir akşamüstünü düşünmek

bir akşamüstünü düşünmekten başka nedir ki

“Gönül gözü görendedir,derinler mavidir…”

—Edip Cansever (Mavi huydur bende)

Mavi huydur bende mavi rengi sevmek maviyi düşlemek bir masalda olmak gibi her zaman benim için anlamlı ve mükemmel gökyüzünün mavisi mi yoksa denizin mavisi mi sanırım ikisinden biraz bir şeyler bulabiliyordum birinde nefes almanın ferahlığı birinde ise kokusunu içime çekip kendimi bulduğum huzur veriyordu mavi bazende masallardan çıkıp bana inanılmaz gerçeklerin var olduğunu hatırlatıyordu ilham oluyordu hissettirdikleri birazda yalnızlığını söküp alıyordu insanın üstünden

Hepinize elveda

Ey,benim iyimser hallerim

Çabuk aldanışlarım

Hep inanışlarım

Alttan alışlarım

Hatayı hep kendimde buluşlarım

Değmeyecekleri kafama takışlarım

Yoktan yere akıp giden gözyaşlarım

Herkesi insan yerine koyuşlarım

Hepinize elveda

Ben artık kimsenin

Hiçbir şeyi olmayacağım.

-Nazım Hikmet

Bu şiir tamda duygularımın dışa vurumu gibi kendinden kendi benliğinden bıkmış birinin sözleri bunlar başkalarının yaptıklarını önemsemeden sadece kendini suçlayan biri elveda demeli insan bazen yaptığı iyiliklere insanlara sadece kendi içinde yaşamaya devam etmek birazda kendini dinlemek